Ik was van plan om een giftig stukje te schrijven over onze postbode. En dan niet de postbode die vorig jaar Kapitein Zwartpoot doodreed en die we daarna ‘de moordenaar’ zijn gaan noemen, omdat het op een of andere manier wrang geestig is om droogjes ‘o daar is de moordenaar met de post’ te kunnen zeggen.
Maar nee, de moordenaar …
Verder lezen
‘Je wil er zeker even naar binnen?’ vroeg F. toen ik voor de vierde keer opmerkte dat Chateau de Biron zo indrukwekkend boven de bossen van de Dordogne uitstak.
Ik knikte. Frankrijk heeft naar schatting 40.000 kastelen en ik heb er in principe genoeg van gezien om mijn portie aan fikkie te kunnen geven, maar ik kon het toch niet …
Verder lezen
‘Hey’, zei ik, terwijl ik naar een aanplakbiljet wees. ‘Ze hebben hier op mijn verjaardag glühwein en er is iets van een kerstmarkt. Leuk, kunnen we daar naartoe.’ We zaten bij het café op de hoek van het marktplein in Monpazier, een prachtig stadje in de Dordogne. F heeft er fijne herinneringen aan van dertig jaar geleden, toen hij hier …
Verder lezen
Nu de kachel weer de hele dag brandt om tegenwicht te bieden aan de kille herfst, heb ik er een dagelijkse taak bij: takken sprokkelen.
Ik loop door de tuin en verzamel exemplaren van allerlei diktes. Het is een middeleeuws klusje dat verrassend veel voldoening geeft, omdat je vooruit werkt en bijdraagt aan de dagelijkse warmte in huis. Bovendien vind …
Verder lezen
‘Jij gaat zeker naar Richard Groenendijk’, zei de buschauffeur toen ik hem vroeg of hij me een seintje kon geven als we in Goedereede aan waren gekomen. Ik keek hem scheef aan, want dat was waar. Ik ging hem samen met zijn moeder Ria interviewen voor HP/De Tijd. ‘H-hoe… weet u dat?’ vroeg ik. ‘Je lijkt op hem,’ zei …
Verder lezen
Aan tafel bij een goede buur ben ik een aantal jaar geleden eens getrakteerd op een ‘gateau creusoix’, een knapperig koekje uit de Creuse dat een hazelnootbasis heeft. Het werd gepresenteerd als een exotisch knabbeltje uit een andere wereld, terwijl de grens met het departement Creuse op ongeveer anderhalve kilometer van het huisje met de roze luiken ligt. Ze was …
Verder lezen
Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat we de sleutel van het huis met de roze luiken kregen. Toen vonden we die kleur nog heftig, een statement om wellicht te veranderen, maar die kleur was ook de reden geweest dat het huisje, de eerste keer dat we er een advertentie voor zagen, zich direct in ons geheugen plantte.
Onlangs …
Verder lezen
Een grote beige bal trok mijn aandacht. Hij zat bovenin een boom die zich op het puntje van een stukje bos bevond. De bladeren waren gevallen waardoor het ding de top annexeerde. Vast een nest? Maar van wie?
Voor al dat soort natuurgerelateerde vragen, schakel ik doorgaans een hulplijn in. Mijn vader weet die dingen. En zo kwam er al …
Verder lezen
Het ziet er naar uit dat dit de laatste novemberdag is dat het kwik de twintig graden haalt. De kachel is nog altijd niet aangeweest, ik heb net een was buitengehangen en ik heb de zoveelste lange wandeling zonder jas aan gemaakt, terwijl ik voor de zekerheid al het licht maar weer in me op heb gezogen. Al zou het …
Verder lezen
‘I believe I can fly’, neuriede ik bij het zien van deze foto. Ik hoorde het deuntje alweer in m’n hoofd. Grappig hoe muziek uit je jeugd eigenlijk altijd wel fijn is om terug te horen, los van hoe je er toen over dacht. Of wat je erover moest denken om erbij te kunnen horen.
En toen dacht ik: ‘het …
Verder lezen